سؤال یک طلبه از نوشیدنی‌های سفره مردم و مسئولان؛

چرا نوشابه؟!

شناسه خبر : 23429

1394/11/11

تعداد بازدید : 122

چرا نوشابه؟!
آیا من حوزوی یا آن دسته افراد مسلمان و مذهبی نوشابه خور، روی این را داریم که بار دیگر در دعای کمیل بگوییم (قو علی خدمتک جوارحی)، وقتی با دست خودمان بطری نوشابه را سر می‌کشیم و به تمام جوارح خودم آسیب می‌زنیم؟

به گزارش "منبری ها" عفیفه موسایی- از کودکی هر وقت خواستیم غذا بخوریم و غذا داغ بود شروع کردیم به فوت کردن به غذا (ازقضا این کار را با اهتمام فراوان انجام می‌دادیم به‌طوری‌که باقدرت فوت‌هایمان می‌شد ماهواره‌ی امیدی به فضا فرستاد)، گفتند دلبندم غذا را فوت نکن خوب نیست.

بزرگ‌تر که شدیم توی کتاب‌ها خواندیم این دستور اسلام است، فوت کردن به غذا کراهت دارد و بازهم که بزرگ‌تر شدیم، شنیدیم دانشمندان کشف کرده‌اند که هنگام فوت کردن به غذا لایه بسیار نازکی از کربن دی‌اکسید روی غذا می‌نشیند که برای بدن انسان اندکی ضرر دارد.

خیلی که بزرگ‌تر شدیم و حوزوی شدیم، دیدیم حوزوی‌های محترم از n تا کتاب و استاد و منبع استفاده می‌کنند تا حتی از کوچک‌ترین و ساده‌ترین مستحبات آگاه شده و آن‌ها را انجام دهند و دوست دارند در خوراک و پوشاک و رفتار، شبیه‌ترین افراد به معصومین علیهماالسلام باشند که البته این کار قابل‌ستایش و تقدیر است، اما با خود بیندیشیم اسلامی که نگران این بوده که انسان اندازه بال مگسی کربن دی‌اکسید بخورد، درباره کربن دی‌اکسید نوشابه چه نظری دارد؟ آیا اسلام باید آیه‌ای جداگانه نازل می‌کرد و می‌گفت یا ایهاالذین امنوا نوشابه نخورید؟ یا اگر در زمان پیامبر(ص) نوشابه وجود داشت، آیا آن حضرت هم برای پذیرایی از مهمانانشان نوشابه سر سفره می‌گذاشتند؟ یا خودشان نوشابه می‌خوردند؟

البته این یادداشت بیش از آنکه اندر احوالات جناب نوشابه باشد، پیرامون انتقاد از خود ما مردم و مسئولان نوشابه خور است... مایی که در همایش‌هایمان از نوشابه‌های نارنجی فلان برند استفاده می‌کنیم. (و حتماً به خود می‌بالیم که برند ایرانی است و ما با این کار از تولید داخلی حمایت کرده‌ایم...)

مگر به گوش هیچ‌کداممان نخورده که این جسم، امانتی از خداوند نزد ما است... آیا بدن ما مهم‌تر از مدارک مهمی نیست که  روی آن‌ها می‌نویسند: در حفظ و نگهداری آن کوشا باشید که امکان صدور المثنی نیست؟ آیا نمی‌دانیم  در مورد هر ضرری که به آن وارد کنیم مسئولیم؟ مگر در رساله‌های توضیح المسائل مراجع عظام تقلید نخوانده‌ایم که حتی اگر با کوچک‌ترین احتمال ضرر آب برای بدن روبرو بودیم وضوی واجب می‌شود گناه و باید تیمم کرد؟ و در اجرای حکم قصاص عضو آمده که اگر هوا به‌قدری سرد یا گرم بود که احتمال می‌رفت ضرری برای بدن مجرم داشت باید حکم را به تعویق انداخت؟ (این حکم برای محکوم‌به قصاص است دقت کنیم نوشابه با سفره‌ی طلبه یا مردم و مسوولان انقلابی و مذهبی، چه سنخیتی می‌تواند داشته باشد؟)

در پایان باید پرسید آیا من حوزوی یا آن دسته افراد مسلمان و مذهبی نوشابه خور، روی این را داریم که بار دیگر در دعای کمیل بگوییم قو علی خدمتک جوارحی، وقتی با دست خودمان بطری نوشابه را سر می‌کشیم و به تمام جوارح خودم آسیب می‌زنیم؟ مایی که با این روال نوشابه خوری تا چند صباحی دیگر گرفتار ناراحتی کبد و معده و قندخون بالا و... می‌شویم، اصلاً چه خدمتی می‌توانیم بکنیم؟ و اینکه وجود نوشابه با این همه ضرر، در سفره های خانه ها و ادارات و همایش های ما، چه سنخیتی با سبک زندگی اسلامی می تواند داشته باشد؟؟

کاش یادمان نرود علاوه بر تمام مسئولیت‌ها، ما در مورد حفظ سلامتی بدن خود نیز مسئولیم.